The complete degeneration of the Workers Party of Belgium (WPB/PVDA/PTB), a warning negative example for communist parties.

On 17 August 2015 on the website of Solidair (the former weekly appearing but now monthly appearing newspaper of the Workers Party of BelgiumWPB/PTB/PVDA) the interview of Peter Mertens (president of the WPB) and Raoul Hedebouw (elected WPB-parliamentarian) with KNACK-journalist Walter Pauli can be read1 (the interview is even translated in French for the French WPB/PVDA/PTB-website2). So the statements of Mertens and Hedebouw in that interview has to be seen as in line with the official party-line. The interview appeared in the KNACK the week before.
Walter Pauli knows the WPB very well. When he was a student in Louvain he was journalist for the student-newspaper VETO. In that time the student-organisation of the WPB, the Marxist-Leninist Movement (Marxistisch-Leninistische Bewegiing -MLB) was very active, certainly at the Catholic University of Louvain (KULeuven).VETO was in fact the newspaper of the General Student-Council in which on different levels (yearly)chosen delegates of the students were active in a syndical structure. In the actions, demonstrations, meetings organised for democratisation of university-education, against racism, against the increase of the registration fees, .... the MLB played a vanguard-role. Although Walter Pauli had sympathy for the MLB, he never would be a member nor of the WPB. In fact he likes now more the “new” WPB. So his questions are in a certain way “prepared” and “provocative” in order to give Peter Mertens and Raoul Hedebouw the opportunity to propagate the “new” WPB.

All changed, also the WPB. Until in the nineties she was calling herself official “Marxist-Leninist” and was openly flirting with Stalin.
Only after the young generation had said it so could not continue, the innovation was deployed in 2008 at the Eighth Party Congress. With some success, because today has the Partij van de Arbeid / Parti du Travail - she stands on her bilingualism - two MPs, six elected members in the Walloon and Brussels parliament and a whole slew of provincial, municipal and district councillors. There is even one WPB-member with an executive mandate: in Borgerhout is Zohra Othman councillor in the left district administration of SP.A (social-democrats), Groen (ecologists) and WPB.
Peter Mertens is recognised by friend and foe as the architect of that success. On 13 June he was elected again as president of the WPB with 93,9 percent of the votes. 'A Stalinist score' the newspapers noted, referring to the doctrinarian past of the party.(...)
Walter Pauli: And say that the WPB ever did contemptuously about elections. They were an instrument of bourgeois parties. A communist would never do 'electoralism.
Peter Mertens. Such forms of leftist childishness were our very own. We did obstinately ignore elections because the fundamental power relations are not resolved in this country in the polling station. Of course, that's still true: the power of the financial world is the day after the elections not essentially different from the day before. But although you can not solve those fundamental injustices in society at the ballot box, elections can have an important place in our society. History has given our party wrong. Only from the moment the WPB began to see elections as part of her political strategy, we have made progress. Today we stand politically infinitely stronger than a decade ago. And we do this without betraying ourselves: it's not because we are in the parliament, that we stopped thinking in a radical way.

Peter Mertens did not correct the statements which Walter Pauli made. After just once, in the BEGINNING of AMADA (founded in 1970 being the predecessor of the WPB, founded in 1979) of a no-participation at elections, the WPB always participated at elections, and very seriously! And of course the WPB admitted always – as did Lenin himself in “Left-Wing Communism: an Infantile Disorder” - that elections were “an instrument of the bourgeoisie”.....
But in 1999, after an (by a lot of cadres) as disappointed considered electoral result, the political conclusion was made that the party had to make a program tailored to elections with reform-demands...in fact a “left” kind of POPULISM, which was used in an extreme RIGHT way by....fascist parties. No energy or time had to be invested in the renewal of the FUNDAMENTAL program (of 1979). This was upcoming OPPORTUNISM in the WPB.
I wrote here about “a lot of cadres”, because Ludo Martens made a totally other political/ideological appreciation of the elections and their results of 1999.

In Solidair nr. 24 • 16 June 1999. Ludo Martens: We dont strive after easy victories.
A short speech of Ludo Martens in Brussels on a WPB-meeting
« In 1979, by the founding of the WPB, Kabila was here. He was sought by the police of Mobuto and had to hide himself.
In Zaire it was impossible for him to let the massed know of his program. He had not any possibility to mobilise the masses for his just cause. He had no public that he could convince. Mobutu and his mates had all the state power in their hands and their blind violence caused hundred of thousands of deaths. At the same time they worked with a devilish demagogy. Those elements are going together.
This is a characteristic of fascism. Hitler had Goebbels. Several months before the war, in 1939, he still organised with his Nazi-party a « peace-congress ».
Today we see how the whole imperialist world gets more and more characteristics of fascism.
With blind violence Yugoslavia has been bombed, and is presented to us as a humanitarian intervention to save the peace.
Imperialism is breaking today with all rules of the international justice. Nine year ago they attacked Iraq, in name of the international justice.
Who could imagine, twenty years ago, that the NATO, against al rules of international justice would start a most barbaric war of aggression in the heart of Europe?
The Congolese people have made innumerable sacrifices, under the 32 years of Mobutu-dictatorship, to choose finally to chase that individual with the weapons.
But before it was so far, they have seen pass al kinds of liars and demagogues. You cannot predict when the people have enough of all those lies and violence of the bourgeoisie. Those who strive for easy victories find what they want in the bourgeois parties and are doing just that what the bourgeoisie is asking them to do.
Just by the beginning Agalev3 has taken that road and today that party is a speaking-tube of the big bourgeoisie and of imperialism. Hopefully they get into the government. Everybody will see that in no way they dare to attack the fundaments of this unjust society, of capitalism and imperialism.
The WPB has led an outstanding campaign. In that spirit we have to go yet more to the masses, place ourselves on their level and convince them of the necessity to organise themselves and to fight. We have to have confidence in the fact that the masses one day will have enough experience to see the criminal nature of the economic system that is exploiting and suffocating the world. »

In 2003 the leadership of the WPB thought that there existed a broad public sympathy for the WPB, because of her actions she undertook and positions she had expressed against the war in Iraq and that could be reflected in a good election-result for a anti-war/anti-racism electoral cartel (RESIST) certainly because -as the WPB-leadership speculated – just in the period of the elections, the imperialist alliance (lead by the US) would have to deal with a 'Stalingrad-like' resistance in Bagdad, which would defeat the imperialist war-machine. But by the course taken by the war and because principal anti-racism was not “popular” enough among the electors, the election-result (for RESIST) was a “debacle” (as was formulated by the WPB-leadership.
In fact was the electoral-cartel RESIST a petty-bourgeois radical initiative. This petty-bourgeois radicalism could easily be condemned as “left-opportunism” by the already present right-opportunism, using in a dogmatic way “Left-Wing Communism: an Infantile Disorder “ from Lenin and so formulate a “analysis” formulated in Marxist-sounding phrases. This evolution is now re-phrased by Peter Mertens (aided by the interviewer Walter Pauli by the way he formulate his “questions”) in “a untrue historical MYTHE”:
"(T)he WPB ever did contemptuously about elections. They were an instrument of bourgeois parties. A communist would never do 'electoralism.(...) Such forms of leftist childishness were our very own. We did obstinately ignore elections because the fundamental power relations are not resolved in this country in the polling station. Of course, that's still true:(....) But (.....) elections can have an important place in our society. History has given our party wrong. Only from the moment the WPB began to see elections as part of her political strategy, we have made progress. Today we stand politically infinitely stronger than a decade ago. And we do this without betraying ourselves"

About “her political strategy”:
1. The former strategy of the WPB was revolutionary, although it was subjected to a certain dogmatism, which was the most important reason that upcoming right-opportunism not could be detected or recognised... could not been fought properly.
2. The “political strategy” so finally became: “create a good IMAGE”, “a good APPEARANCE for the WPB”.... to the electoral public, which would result in increasingly better election-results. The “political strategy” is not any longer formulated in a revolutionary program but in a program of “popular” demands of reforms.

Further the interview, where the interviewer Walter Pauli is functioning as the “declarant” (in the manner he formulates his “questions”) by a comical duo, giving the other comedian the opportunity to make his comical phrase:

W.P. You present yourself as left and anti-establishment and you pretend to “do politics in an anternative way”. But is what is happening in Greece not a fundamental lesson for a party as the WPB? The left Syriza gets one third of the votes. But still she is, in moments when it really matters, crushed by the big powers.
Peter Mertens. Yet it is not because Angela Merkel put a Prussian helmet on her head and want to control whole Europe that the WPB has to change her point of view? I learn from Greece in particular that it remains important not to fall into the trap of social democracy: they also thought they could change the game by playing it the first time. Syriza, a leftist party of idealists and humanists, has tried to take her position in a rational way. She cherished the idea that they could convince social-democratic strongholds as the French President Francois Hollande and the Italian Prime Minister Matteo Renzi, as they just would use the right arguments.

When Syriza was scoring good in the elections, she was an example to follow for Peter Mertens: ” The WPB is Syriza at the Schelde” (The Schelde is the river near Antwerp...) But after Syriza disown her election-promises, Peter Mertens, and the PVDA-leadership, had to find an explanation...”The underestimation of the relations of power...

W.P. So that was a bad estimate.
Peter Mertens. Yannis Varoufakis told afterwards that he as finance minister has tried to build a coherent argumentation, but he got not any substantive response to any argument. "I might as well had sung our national anthem," said Varouflakis, "it just would had the same effect as my elaborate explanation: not any at all." Syriza has finally learned that these negotiations were not ordinary conversations, but part of an economic war. One even has drained Greek banks: it is a hard lesson for all countries from the eurozone. At the same time, since the beginning of the euro there has never been a government so openly taking the glove against the German monetarism. So I have every respect for a featherweight as Syriza which has dared to box above its weight class. Without SYRIZA there was never a so profound debate about Europe as there is now. In every Irish pub, in any Spanish tapas bar the talking was about the Greek resistance against the German march-direction.

So Peter Mertens 'explains': “The problem was that nobody would listen to Syriza and that they want openly humiliate Syriza”....About the critic which the KKE (a former 'sister'-party...) made IN ADVANCE ànd about the other “strategy” (namely that of the communists!) nothing (yet) is been said.

W.P. Is the WPB still stimulating the reading of the famous book of Lenin “What is to be done?”
Raoull Hedebouw. (sighing) I've got my hands full with all those things I still have to do. And then I allow myself to be inspired by every interesting thinker, from Marx to Piketty. It should not always be about economics. I've also taken a lot of inspiration from the biography of Nelson Mandela.

Walter Pauli, who had close and “friendly” contacts with WPB-members and who was at least sympathising with the WPB in his time as student at the Catholic University of Louvain is not “just” referring to a book “What is to be done?”, but is asking if the WPB is still stimulating her members to study Lenin and the October-revolution, the history of the Bolsheviks and the analysis of actual imperialism (as highest stage of capitalism ...as Lenin analysed) and if the WPB-position is still, to use Marxist analysis for “an analysis of the concrete actual situation in order to come to a strategical acting to change the society” ... and of course Raoul IS KNOWING THIS. So, in fact Raoul is answering: “Lenin? We are not any longer basing ourselves on him. Marx? Is 'just' an interesting thinker....about economy as there are a lot other “interesting thinkers”....about economy”. About a view on the whole actual (but apparently not imperialist?) society ...but a view which is “more than only economy”, for Raoul Hedebouw, the biography of Nelson Mandela is a source of inspiration. Here Raoul Hedebouw is provocative! Every party-member from BEFORE - say- 2004, knows, that Ludo Martens has written the “biographies” of African anti-imperialist revolutionaries: Thomas Sankara, Pierre Mulélé and Laurent Kabila. But for Raoul Hedebouw ... not a source of inspiration!. Apparently, even a biography of, ...say, Ernesto 'Chè' Guevara or of Fidel Castro could not inspire him.
....In fact, as we will see, Raoul gives the opportunity to Walter Pauli to chose a formulation for a question, in order to give Peter Mertens the opportunity to disown anti-imperialism, the (former)revolutionary character of the WPB ànd the legacy of Ludo Martens in ONE stroke, and DEFINITIVELY.

W.P. Ludo Martens, predecessor of Peter Mertens as president of the WPB has written that Mandela was an agent of American imperialism.
Peter Mertens. Today you will never again read such an absurd analysis in any publication of the WPB. With sectarianism like that, we have broken definitively.
This time offers more than ever opportunities for progressives who want to colour outside the lines. Even in academic circles there is refreshing critique on German liberalism. I devour the books of Rutger Bregman. Not that I agree with everything he posits in The History of Progress or Free Money for Everyone, but it is superbly written.

In fact he says that anti-imperialist analyses as Ludo Martens made are no longer permitted in the WPB, because it is “absurd” and “sectarian”.
So it will not be anymore allowed for EPO (the printing and publishing office of the WPB, in fact the former non-profit association “Proletarian Education”) to publish anti-imperialist and revolutionary analyses as:

Sankara, Compaoré et la révolution Burkinabè

Pierre Mulele, ou la seconde vie de Patrice Lumumba

Kabila et la révolution congolaise: panafricanisme ou néocolonialisme?

Only petty-bourgeois litany of Peter Mertens as “How dare they” can by published

Also in Solidair, never can be published an article as was done in Solidair no 22 of 21 May1997 (red-fat by me):

Long live Kabila! Long live the free Congo!
After 37 years of tyranny imposed by the West finally new hope

With the intake of Kinshasa, Kabila has completed a remarkable campaign. The story thus takes revenge. Thirty-seven years, the Mobutu regime hunted down and killed the partisans of Lumumba and Mulele. He wanted to delete all knowledge about their work out of the memory of the people. The victory of Kabila is the historical revenge of Lumumba and Mulele.
The Americans wanted to use Kabila to shake interlacing the Mobutu regime and to create a “legal transition" by the assembled opposition.
The Americans have used Kabila, a man they distrusted otherwise. After all, he represents the popular uprising of the sixties against the Belgo-American interference. Kabila has so far avoided all the traps which the imperialists conspired to him. As of March, there was constant pressure so that the Alliance would accept a cease-fire, that a political 'dialogue' would take on, would be part of a 'transitional regime' and would accept 'free' elections. The goal was clear: to save as much as possible the pro-imperialist forces in the vicinity of Mobutu, to organize the continuation of imperialist domination.
The 3000 US, French and Belgian soldiers in Brazzaville were primarily aimed to intimidate the Alliance and to force the 'dialogue'. Kabila has not capitulate for this.. Then the Americans sent their South African stooges Mandela et Mbeki to increase the moral pressure on Kabila. But he coped with them. Both the Americans and the French have had the opportunity to wait to send their troops to Kinshasa and so influence events. There were two possible pretexts for this aggression 'from strictly humanitarian considerations': save or rescue the 'endangered' whites or the Hutu refugees "who were planned to be killed". Kabila has deftly managed to manoeuvre to avoid such an operation.

Then Walter Pauli gives, with his question, opportunity to Peter Mertens to confirm again this orientation of the WPB.

W.P. Ten years ago, the PTB still swore by the reading of Marx, Engels and Lenin, which would be the basis of the so-called "scientific socialism."
Peter Mertens. I've never liked that term. It gave the impression that Marxism was a matter of formulas. Who just is busy with books from almost two hundred years ago, does not understand what is happening today and soon has no message for the people of today. But I hasten to add: who just only is surfing on the waves of the daily news, misses a fundamental analysis. So I remain to recommend the reading of Marx and Engels. But also that of Owen Jones, the young British sociologist who takes Cameron's government under fire and want pull Labour more to the left. Whether he will succeed is another question.

So Peter Mertens “recommend (still) the reading of Marx and Engels” ....but not anymore that of Lenin (he is silent about it although Lenin was mentioned in the question)
But Marx and Engels for Peter Mertens and Raoul Hedebouw (and so been propagated to the rest of the WPB-members) are 'just' “interesting thinkers”..about “economy”....but because from “almost two hundred years ago” there are perhaps MORE interesting “economic thinkers” today.
To study Lenin is NOT recommended, because Peter Mertens en Raoul Hedebouw could be unmasked, and sleeping dogs (drugged by dogmatism) be wakened.

Lenin about Marx and Marxism and unmasking revisionism and revisionists
In his “State and Revolution” (the book which study in the WPB also was recommended in earlier days) Lenin let explain Marx himself that he was NOT 'just' an “interesting thinker about economy”:

In 1907, Mehring, in the magazine Neue Zeit[4] (Vol.XXV, 2, p.164), published extracts from Marx's letter to Weydemeyer dated March 5, 1852. This letter, among other things, contains the following remarkable observation:
"And now as to myself, no credit is due to me for discovering the existence of classes in modern society or the struggle between them. Long before me bourgeois historians had described the historical development of this class struggle and bourgeois economists, the economic anatomy of classes. What I did that was new was to prove: (1) that the existence of classes is only bound up with the particular, historical phases in the development of production (historische Entwicklungsphasen der Produktion), (2) that the class struggle necessarily leads to the dictatorship of the proletariat, (3) that this dictatorship itself only constitutes the transition to the abolition of all classes and to a classless society."
In these words, Marx succeeded in expressing with striking clarity, first, the chief and radical difference between his theory and that of the foremost and most profound thinkers of the bourgeoisie; and, secondly, the essence of his theory of the state.4

And Lenin unmasking revisionists -as Peter Mertens and Raoul Hedebouw – here by the example of ...Karl Kautsky (italic-fat by me):

Kautsky, the leading authority in the Second International, is a most typical and striking example of how a verbal recognition of Marxism has led in practice to its conversion into ‘Struvism’, or into ‘Brentanoism’ [i.e., into a bourgeois-liberal theory recognising the non-revolutionary “class” struggle of the proletariat, which was expressed most clearly by Struve, the Russian writer, and Brentano, the German economist]. Another example is Plekhanov. By means of patent sophistry, Marxism is stripped of its revolutionary living spirit; everything is recognised in Marxism except the revolutionary methods of struggle, the propaganda and preparation of those methods, and the education of the masses in this direction. Kautsky reconciles in an unprincipled way the fundamental idea of social-chauvinism, recognition of defence of the fatherland in the present war, with a diplomatic sham concession to the Lefts—his abstention from voting for war credits, his verbal claim to be in the opposition, etc. Kautsky, who in 1909 wrote a book on the approaching epoch of revolutions and on the connection between war and revolution, Kautsky, who in 1912 signed the Basle Manifesto on taking revolutionary advantage of the impending war, is outdoing himself in justifying and embellishing social-chauvinism and, like Plekhanov, joins the bourgeoisie in ridiculing any thought of revolution and all steps towards the immediate revolutionary struggle.
The working class cannot play its world-revolutionary role unless it wages a ruthless struggle against this backsliding, spinelessness, subservience to opportunism, and unparalleled vulgarisation of the theories of Marxism. Kautskyism is not fortuitous; it is the social product of the contradictions within the Second International, a blend of loyalty to Marxism in word and subordination to opportunism in deed” (G. Zinoviev and N. Lenin, Socialism and War, Geneva, 1915, pp. 13–14).5

Where on the 8th WPB-congress in 2008, Marxism was - in a very formal way – was called as the base for her view to the world, and where then, there was 'some” superficial reference to Lenin, now the degeneration is complete. And the rest of the party, which lost more and more their vigilance (overwhelmed by the influence of dogmatism), was completely sleeping after the 8th congress, is now not anymore alarmed by this ANTI-Marxist and PRO-reformist position.
I reported since 1999, the evolution I noticed in the party towards a very formalengagement” by a lot of cadres, who were apparently not anymore focused on raising consciousness by the workers in the factories and in the moments of class-struggle and who were, in the best cases, just promoting a “radical” syndicalism....Since 2001, while studying the documents of the 7th congress in 2001, I reported elements of revisionism, against which I wanted to warn the cadres. Not any report was answered!....And in 2005 I was expelled. (This I will elaborate and document later...some documentation or reference to it, but mostly still in Dutch, can be found on my (Google-)site Cultural Revolution.)

The actual development goes quicker than the analysis...Peter Mertens let enter Trotskyite-ideology enter the WPB/PVDA/PTB
My analysis is that Peter Mertens is preparing to be in the next elections in the role of “Syriza at the Schelde”. On the “left” news-website De Wereld Morgen (The World Tomorrow) were made a lot of “analyses” about the WPB (and Peter Mertens) with “advices” and “critics” to the WPB-cadres, written by people who are situated in what earlier days was called, “the Trotskyites”. Well, Peter Mertens has studied well all those articles and has used those “advices” and “critics”.
First he named a “party-ideologue”, Marc Vandepitte, someone who is situated in “left to the Belgian (...O no, Flamish) social-democrats (Spa)” and who, in his student-time (I know him from there) never pronounced himself in those days, in favour for “the Trotskyism” of the SAP nor the LSP (the 2 Trotskyite organisations) but NEITHER for the “Marxism-Leninism” of the WPB/PVDA/PTB.
Secondly was the order to Herwig Lerouge to “abjure” Lenin, and to focus from now on Gramsci in Marxist Studies6. Herwig Lerouge has to use Gramsci in order to promote and to praise Syriza again (where he, in former analyses he put Syriza away as “incorrigible reformists”.
To become “Syriza at the Schelde” (Schelde is a river flowing in the Flanders an through Antwerp), Marxism is abjured and Trotskyism is introduced. With Marc Vandepitte, Peter Mertens is also hoping to get rid of the label “Stalinists”, coming out of the anti-communist (“left” social-democratic) corner.

In his article (on the WPB-website) Marc Vandepitte is first repeating the reformism-protecting “protest” to the “latest austerity-measures”.
He describes (and is protecting, not unmasking) how since the begin of the austerity-measures, the actual government the united union-leadership is focusing the anger of the workers on “Against the BLIND austerity-measures and for a JUST tax-shit (with a tax on fortunes)”, as did the WPB already before in 2014. I commented this in 06-12-14 Kapitalistische belangen ideologisch en politiek beschermd door OBJECTIEVE burgerlijke alliantie van uiterst rechts tot uiterst (reformistisch) links.
There was only indignation for what “the last austerity-measures” cost to the workers.
Not is fought “the necessarily of austerity-measures” in general, only is fought the “unjust and unfair character” of these austerity-measures.
And then Marc Vandepitte (as “left-social-democrat”? Or by the Trotskyist strategy of “enterism”?) will make the WPB apply not anymore Marxism.

To understand what we are experiencing today and what is at stake, you should look at the broader historical picture. The distribution of wealth is the socio-economic key issue of any society. At the time of Daens, just over a hundred years ago, the gap between rich and poor was revolting. Prolonged and sustained social struggles of the nascent labour-movement then made it a gradual improvement in the extremely unequal distribution. It reached its peak after World War II. Fascism was defeated, (extreme) right was severely discredited and the labor movement was stronger than ever. Fearing Communism were the elites when too many concessions made. (...)
It was in those circumstances that the social welfare state has expanded.
But that was not to the liking of the top layer in the society. They saw their share of the wealth decrease sensitively7 They were seeking revenge. (...) Neoliberalism. (...) Economic and social policies characterized by less tax on capital, cuts in social benefits, reducing government spending, privatization, deregulation and free trade. (....) The condition for the deployment of their policy input consisted in neutralising the guards of the welfare state: the unions. Thus these socio-economic ideology got also an anti-democratic component.
(Since) ... the severe economic crisis of 1973. (...) the high unemployment meant(...) a significant weakening of the unions. The neoliberal ideology, which was marginally after World War II, was now fully launched, this time successfully. The fall of the Berlin Wall in 1989 gave this ideological offensive an extra boost. Gradually this extreme antisocial neoliberal ideology got its prevalence in the public opinion. At the same time the labour-movement became more and more on the defensive.
It is in this context that you need to insert the current taxshift and the dismantling of the welfare state. It is part of an offensive that takes place in all developed countries. It is a well-camouflaged attempt by the elites to their 'lost wealth "recapture. The right-wing populists are emerging more and more as masters of camouflage. They play cunning in on insecurities and fears among the public and divert attention to another issue: a (whipped) terrorist threat, a (self- organized) refugee crisis ... Their antisocial offensive is wholly in line with the neoliberal theory, coupled with attacks on unions and putting at the sidelines of the civil society. (...)
The current course is based on the law of the jungle. The policy is cruel, heartless and unacceptable. Another policy is urgently needed and possible.8

Imperialism as highest stage of capitalism? Never heard off! ....Off course, because you abjured Lenin!
The capitalist relations of production, with the capitalist exploitation as base... are disappeared!... Imperialism as highest stage? ...Is not existing! Colonies? Never heard of! So, the “de-colonisation” and afterwards the neo-colonisation with the plundering of the Third World, the extra-exploitation of the people there, has not to be a part of the analyses of the anti-Marxist, the anti-Leninist (but NOT the anti-imperialist) Marc Vandepitte.
The same imperialism which divide the world and re-divide the world, first by colonisation, afterwards by “neo-colonisation”, by war and plundering and which is laying at the base of the need that big groups of people feel to migrate/flee of the created poverty, of the hunger, of the theft of all possibilities to build a liveable existence, thàt same imperialism produced the funds, out of its piled extra-profits coming of the extra-exploitation of the “neo-colonised” part of the world, for having in Europe (certainly Europe because laying just beside the “communist world”) the possibilities to bribe the union-leadership and the social-democratic parties and to give the governments of the European countries the means in order to take away all revolutionary inclinations with social security, cheap housing, health care,... and also to give at the “refugees” of Eastern Europe, full citizenship to prove that it was a right choice to flee to the capitalist world
But it would be also the reformist leadership of the unions who after 1980 each time again could shutdown the struggle against austerity-measures (in fact the step by step increase of the level of exploitation) and based on certain concessions make accept each time the essence of the austerity-measures and the decreases of the relative height of the wages.
Now is expressed by the leadership of the unions and also by the WPB (here by Marc Vandepitte) what is costing to an average family, just “the last austerity-measures”. But what it has cost the workers in general and since 1980, nothing is said. All the actual existing poverty, the actual unemployment,
all the actual benefits which do not accrue, the actual existing exclusions, the actual suspensions,the actual reductions, the already long-standing problems in many families for education costs, housing costs, health costs, energy and water costs (EVEN if "only" 6% tax will be levied), the actual costs for the residents in retirement and nursing homes, the actual inadequate pensions for a"quality of life" .... are a result of all those savings, all those employer contributions reductions, for which the trade union leadership have already capitulated before, and for which they already in earlier times make stop the workers with striking, and for which they have already in earlier days sanctioned combative union-stewards in their own unions. (The WPB has forgotten the manner by which THE communist union-stewards are sanctioned, sometimes expelled out of their unions by the union-leadership and were sometimes “sacrificed” by allowing that they were fired,...like as it happened by me!)
It is THE SAME anticommunism ànd THE SAME possibilities of economic growth in Europe after the Second World War (and the necessity to compete with the US) that resulted in the Social Security as well as in the Convention of Geneva for the displaced, after WWII, coming out of those regions from BEHIND the “Iron Curtain” (as Churchill called it) ànd “the refugees from communism” (like the 200.000 Hungarians in 1956.
And it is the same capitalist/imperialist “urge” in the by the crisis sharpened struggle of competition, to increase the level of exploitation for which has to be abolished as well the Social Security as well as the Convention of Geneva.
Marc Vandepitte is now lancing the Trotskyite analysis of “neo-liberalism” IN the WPB, which was fought by the WPB herself in earlier days in Marxist Studies.9 10

1http://solidair.org/artikels/knack-peter-mertens-bart-de-wever-laat-graag-uitschijnen-dat-antwerpen-een-rechtse-stad, Knack | Peter Mertens: “Bart De Wever laat graag uitschijnen dat Antwerpen een rechtse stad is, maar dat is helemaal niet zo”, BELGIË17 augustus 2015 PVDA
2http://solidaire.org/articles/knack-peter-mertens-ptb-bart-de-wever-fait-croire-qu-anvers-est-une-ville-de-droite-mais-ce, Knack | Peter Mertens (PTB) : « Bart De Wever fait croire qu’Anvers est une ville de droite, mais ce n’est pas vrai »
3Agalev - Anders GAan LEVen, ‘to live in an alternative way’ was the name of the ecologist party in the Dutch-spoken part of Belgium.. Her name is now GROEN (GREEN)
4https://www.marxists.org/archive/lenin/works/1917/staterev/ch02.htm#s3, In Lenin's "State and Revolution": 3. The Presentation of the Question by Marx in 1852.
5https://www.marxists.org/archive/lenin/works/1918/prrk/index.htm, The Proletarian Revolution and the Renegade Kautsky. Written: October—November, 1918.. First Published 1918 in pamphlet form by Kommunist Publishers, Moscow. Published according to the pamphlet checked with the manuscript.. Source: Lenin’s Collected Works, Progress Publishers, Moscow, Volume 28, 1974, pages 227-325. Translated (and edited): Jim Riordan. Transcription/HTML Markup: David Walters & Robert Cymbala, Online Version: V. I. Lenin Internet Archive, 2002.Second proofreading: Steve Iverson, 2014
6http://marx.be/nl/content/gramsci-en-de-griekse-crisis, “Gramsci en de Griekse crisis” in Marxistische Studies nr. 111, Auteur: Herwig Lerouge
7 Piketty T., Capital in the Twenty-First Century, Londen 2014, p. 324.
8http://solidair.org/artikels/7-oktober-en-de-wraak-van-de-rijken-0, 7 oktober en de wraak van de rijken, Marc Vandepitte
9http://marx.be/fr/content/%C3%A9tudes-marxistes?action=get_doc&id=40&doc_id=156, Études marxistes, Revue n° 44, date de publication: 1998-11-30 Copyright © EPO, Études marxistes et auteurs — La reprise, la publication et la traduction sont autorisées pour des buts strictements non lucratifs,"Quelle réponse à l’offensive néo-libérale?", par Thomas Gounet

10http://marx.be/fr/content/%C3%A9tudes-marxistes?action=get_doc&id=40&doc_id=157, Études marxistes, Revue n° 44, date de publication: 1998-11-30 Copyright © EPO, Études marxistes et auteurs — La reprise, la publication et la traduction sont autorisées pour des buts strictements non lucratifs, "La théorie sur le néo-libéralisme n’est-elle pas ´néo-réformiste'?", par Thomas Gounet


Peter Mertens haalt trotskisme binnen in PVDA, laat Lenin afzweren, hoopt zo smet “stalinisme” te verliezen en zo “Syriza aan de Schelde” te vestigen

Peter Mertens bereid de PVDA voor om in de komende verkiezingen echt de rol van «Syriza aan de Schelde» te spelen. Hij heeft aandachtig de raadgevingen en adviezen gelezen die in de artikels in De Wereld Morgen zijn neergepend vooral door mensen die zich situeren in hetgeen men vroeger « de trotskisten » noemden.
Allereerst is als partij-ideoloog aangesteld, Marc Vandepittte, iemand afkomstig van links van de SPa, en zich (in zijn studententijd) nooit uitgesproken heeft als het aanhangen van «het trotskisme» (noch van de SAP, noch van LSP) maar zeker toen ook niet als die van het «marxisme-leninisme» van de PVDA. In feite bevind hij zich (zoals een Hendrik De Man) «Au delà du marxisme»
Een tweede zaak is de opdracht aan Herwig Lerouge om Lenin af te zweren, en zich voortaan te concentreren op Gramsci1.Gramsci moet Herwig Lerouge gebruiken om Syriza (die hij in vorige analyses ontmaskerde als onverbeterlijke reformisten) terug aan te bevelen en op te hemelen. Dit op bevel van Peter Mertens, in feite zijn «baas», aangezien Herwig Lerouge «voor de partij werkt» in loondienstverband. (hierover elders meer)

Om een « Syriza aan de Schelde » te worden, wordt het marxisme volledig afgezworen en het trotskisme binnengehaald. Met Marc Vandepitte hoopt Peter Mertens ook definitief de banvloek «stalinisten» komend uit anti-communistische hoek te kunnen opheffen.

De afgelopen zomer waren de verwachtingen hooggespannen. Bij de eerste besparingsronde was de regering exclusief gaan aankloppen bij de gewone werkende man of vrouw: langer werken, indexspron ​g en een rist andere maatregelen. De vermogenden werden netjes buiten schot gehouden. Maar niet getreurd, de veelbesproken taxshift zou het evenwicht opnieuw herstellen en deze keer het kapitaal aanspreken. (..)
Kortom, de gewone kostwinner, de werkloze, de gepensioneerde en de zieke betalen het gelag. Zij hoesten 83% van deze taxshift op. De resterende 17%, als dat percentage al bereikt zal worden, komt van de vermogenden. Omgekeerd bedient de taxshift deze toplaag op zijn wenken. Met de verlaging van de patronale bijdragen aan de sociale zekerheid, incasseren de bedrijfsleiders twee miljard euro. Die komen bovenop de vele miljarden die ze bij vorige bezuinigingsrondes al kregen. (...)
Marc Leemans, (ACV)...: “(...)Werkgevers krijgen nog maar eens een lastenverlaging geserveerd, zonder enige voorwaarde inzake jobcreatie.” Rudy De Leeuw (ABVV) ....: “Deze regering (...) laat de zwakkeren in onze samenleving - de lage inkomens - opnieuw zwaar betalen. De vermogenden worden behendig maar effectief ontzien.”
Dat er vandaag bezuinigd wordt op de kap van zieken, werklozen of gepensioneerden is onbegrijpelijk en een ware schande. België is een van de rijkste landen ter wereld. Het gemiddeld beschikbare inkomen van een gezin met twee kinderen bedraagt bijna 8000 euro per maand. Er is niet de minste reden om aan de opgebouwde welvaart van de bevolking te raken. Ons land heeft meer dan genoeg rijkdom om alle inwoners ruimschoots te voorzien van een royaal vervangingsinkomen.2

Sinds het begin van de «besparingen» liet de vakbondsleiding de woedende achterban via de betogingen en (dag-)stakingen de strijdwil richten op «Tegen 'blinde' besparingen en voor een 'rechtvaardige' taxshift (met een vermogensbelasting)». De PVDA heeft dit toen niet ontmaskerd en heeft dit reformisme met de mantel der liefde bedenkt. Ik schreef toen:06-12-14 Kapitalistische belangen ideologisch en politiek beschermd door OBJECTIEVE burgerlijke alliantie van uiterst rechts tot uiterst (reformistisch) links.
Er werd alleen verontwaardigd gedaan met wat «de laatste besparingen» (van regering Michel) aan de werkers koste.
Al de besparingen op de (totale) loonkost die iedere keer gevolgd werd door besparingen in en afbraak vàn de sociale zekerheid die sinds 1980 zijn doorgevoerd (en waar de vakbondsleidingen aan medeplichtig zijn) werden, en worden nu wèèr aanvaard als voldongen feit.
Sinds het begin van de «besparingen» (in feite een stap voor stap opdrijven van de uitbuitingsverhouding van “hun” werkvolk, waartoe het monopoliekapitaal sinds het begin van de overcapaciteitscrisis in 1973 «hun» respectievelijke staatsapparaten dwongen, om in de sindsdien verscherpte concurrentie een zo goed mogelijke positie te hebben), ontrolde zich steeds een gelijkaardig scenario.
Besparingen werden iedere keer aangekondigd. Daartegen werd betoogd en gestaakt (in feite om onderhandelingen «af te dwingen»). De vakbondsleiding kon zogezegd in die «onderhandelingen» dan bepaalde besparingen (voorlopig) tegenhouden. Waarna stakingen en betogingen werden afgeblazen, maar waarbij het deel van de besparingen waarop werd toegegeven dan werd doorgevoerd. Ook werden akkoorden getekend voor allerlei vormen van «werkherverdeling en aanwervingen» waarbij voor de betreffende groepen dan verlagingen van patronale lasten werden toegekend. Ook werden “loonsverhogingen in natura” (maaltijdchecks, bedrijfwagens,...,) afgesproken, waarop helemaal geen patronale lasten meer werden geheven.
Dit reformisme wordt overgenomen (de vakbondsleiders kritiekloos geciteerd)door de PVDA (wellicht in de hoop dat de vakbondsleiders zullen propaganda maken voor de PVDA ...euh...”Syriza aan de Schelde” in verkiezingen?)
Zo wordt «de noodzaak tot bezuinigen» niet bestreden, alleen de «onrechtvaardige verdeling» van de bezuinigingen
Marc Vandepitte (Als «linkse» sociaal-demokraat? Of door de trotskistische strategie van het «entrisme» toe te passen?) zal zorgen dat de PVDA in haar analyses niet meer het marxisme toepast

Om te begrijpen wat we vandaag meemaken en wat er op het spel staat moet je het ruimere historische plaatje bekijken. De verdeling van de rijkdom is het sociaaleconomisch kernvraagstuk van elke maatschappij. Ten tijde van Daens, iets meer dan honderd jaar geleden, was de kloof tussen rijk en arm weerzinwekkend. Langdurig en volgehouden sociale strijd van de ontluikende arbeidersbeweging zorgde toen voor een geleidelijke verbetering van die extreem ongelijke verdeling. Dat bereikte zijn hoogtepunt na de tweede wereldoorlog. Het fascisme was verslagen, (extreem-) rechts was zwaar gediscrediteerd en de arbeidersbeweging stond sterker dan ooit. Uit schrik voor het communisme werden door de elites toen ook heel wat toegevingen gedaan. (...)
Het was in die omstandigheden dat de sociale welvaartstaat werd uitgebouwd.
Maar dat was niet naar de zin van de toplaag. Zij zagen hun aandeel in de rijkdom gevoelig zakken3 Ze zonnen op weerwraak. (...) neoliberalisme. (...) een sociaaleconomisch beleid gekenmerkt door minder belasting op kapitaal, bezuinigingen op sociale uitkeringen, verminderen van overheidsuitgaven, privatiseren, dereguleren en vrijhandel.(....) de voorwaarde om hun beleid ingang te doen vinden, erin bestond de bewakers van de welvaartsstaat te neutraliseren: de vakbonden. Daarmee kreeg deze sociaaleconomische ideologie ook een antidemocratische component.
(Sinds)...de zware economische crisis van 1973.(...) betekende de grote werkloosheid (...) een flinke verzwakking van de vakbonden. Het neoliberaal gedachtengoed, dat na WO II marginaal was, werd nu volop gelanceerd, deze keer met succes. De val van de Berlijnse Muur in 1989 gaf dat ideologisch offensief een extra boost. Stilaan kreeg het uiterst asociaal neoliberaal gedachtengoed overwicht bij de publieke opinie. Tezelfdertijd geraakte de arbeidersbeweging meer en meer in het defensief.
Het is in die context dat je de huidige taxshift en afbraak van de welvaartstaat moet plaatsen. Het kadert in een offensief dat in alle ontwikkelde landen plaatsgrijpt. Het is een goed gecamoufleerde poging van de elites om hun ‘verloren rijkdom’ te heroveren. De rechtse populisten ontpoppen zich meer en meer als grootmeesters in die camouflage. Ze spelen sluw in op onzekerheden en angsten bij de bevolking en leiden de aandacht af naar andere kwestie: een (opgeklopte) terreurdreiging, een (zelfgeorganiseerde) vluchtelingencrisis … Hun antisociaal offensief gaat geheel conform aan de neoliberale theorie, gepaard met aanvallen op de vakbonden en het buitenspel zetten van het maatschappelijk middenveld.(...)
De huidige koers is gebaseerd op het recht van de sterkste. Het beleid is hardvochtig, harteloos en onaanvaardbaar. Een ander beleid is dringend nodig en ook mogelijk.4

En als een echte reformistische vakbondsleider wordt de woede en de strijdwil «gekanaliseerd» zoals sinds 1980:

(W)oensdag 7 oktober 2015 een grote manifestatie in Brussel voor het herstel van de koopkracht, een faire belasting op grote vermogens en kapitaalinkomens, een ernstige bestrijding van fiscale fraude in plaats van amnestie voor fraudeurs, investeringen in welzijn, gezondheid, cultuur en openbare dienstverlening, jobcreatie als voorwaarde voor bedrijfssubsidies, versterking van de sociale zekerheid, pensioen op 65 jaar, met vroegere uitstap voor zware beroepen en een hoger wettelijk pensioen, en ernstig sociaal overleg.5

Het imperialisme als hoogste stadium van het kapitalisme. Nooit van gehoord! Ah Nee, want Lenin afgezworen!
De kapitalistische productieverhoudingen, met de kapitalistische uitbuiting als basis, zijn verdwenen. Het imperialisme als hoogste stadium?...Bestaat niet! Kolonies? Nooit van gehoord. Dus hoeft er ook niet, de «de-kolonialisering» en daarna de neo-kolonialisering met zijn plundering van de Derde Wereld, de extra-uitbuiting van de volkeren daar, betrokken worden in de «analyse» van de anti-marxist, de anti-leninist (maar NIET de anti-imperialist) Marc Vandepitte.

Het zelfde imperialisme dat de wereld verdeelde en herverdeelde, eerst via kolonisering daarna via «neo-kolonisering»,via oorlog en plundering en dat aan de basis ligt van de noodzaak die grote groepen mensen voelen om te migreren/wegvluchten van de opgewekte armoede, honger, van de roof van alle mogelijkheden om een leefbaar bestaan uit te bouwen, dàtzelfde imperialisme voorzag uit zijn opgestapelde extra-winsten afkomstig uit de extra-uitbuiting van die «neo-gekoloniseerde» wereld, de fondsen om in Europa (vooral, want gelegen net naast de «communistische wereld») de vakbondsleidingen en sociaal-democratische partijen om te kopen en de regeringen van de Europese staten de (financiële) mogelijkheid te geven, om alle revolutionaire neigingen van hun achterban, van de werkers, te dempen met sociale zekerheid, goedkope woningen, gezondheidszorg,....en ook om de «vluchtelingen» vanuit het Oostblok, door het toekennen van volledig burgerschap te bewijzen dat hun keuze om te vluchten naar de kapitalistische wereld de juiste was.
Maar het zijn ook de reformistische vakbondsleiders die na 1980 iedere keer de strijd tegen besparingen (in feite de verhoging van uitbuitingsverhouding) doen stilvallen, en op basis van bepaalde «toegevingen» de essentie iedere keer van de besparingen en indexinleveringen doen slikken.
Nu wordt weergegeven door de vakbondsleiding en ook door de PVDA (hier bij monde van Marc Vandepitte) wat «de laatste besparingen» 'gezin modaal' gaat kosten. Maar wat het de werkers in het algemeen al sinds 1980 gekost heeft, wordt niets gezegd. Al de huidige armoede, de huidige dakloosheid, de huidige niet toekomende uitkeringen, de reeds bestaande uitsluitingen, schorsingen, verminderingen, de reeds lang bestaande problemen bij veel gezinnen voor onderwijskosten, woonkosten gezondheidskosten, energie- en waterkosten (OOK als er «maar» 6% btw zal worden geheven), kosten voor bewoners van rust-en verzorgingshuizen, de onvoldoende “leefbaarheid” van reeds véél pensioenen.... zijn een gevolg van al die besparingen, patronale lasten-verlagingen, waarvoor de vakbonds-leidingen reeds gecapituleerd hebben, hun achterban reeds vroeger tijden hebben doen stoppen te staken, het strijdsindicalisme in hun «eigen» vakbond hiervoor bestrijdend. (De PVDA is blijkbaar volledig vergeten hoe HUN syndicalisten zijn gesanctioneerd, soms uit de vakbond gezet of bewust «opgeofferd» - toegelaten dat ze werden afgedankt..., zoals ondergetekende!)
Het is HETZELFDE anticommunisme én DEZELFDE mogelijkheden van economische groei van na de tweede wereldoorlog in Europa (en de noodzaak te concurreren met de VS) dat de ontheemden na WOII, afkomstig uit de gebieden die dan ACHTER het (zoals Churchil dat noemde) «Ijzeren Gordijn» lagen én de «vluchtelingen voor het communisme» (zoals de 200.000 Hongaren in 1956) dat zowel de sociale zekerheid als de conventie van Genève hebben opgeleverd.
En het is dezelfde kapitalistische/imperialistische drang om in de, door de crisis verscherpte concurrentie-strijd, de uitbuitingsverhouding te verhogen, dat zowel de sociale zekerheid als de conventie van Genève nu moeten sneuvelen.

Marc Vandepitte lanceert trotskistische analyse van het « neoliberalisme » in de PVDA die zij vroeger bestreed
Marc Vandepitte legt (in opdracht van Syriza-aan-de-Schelde-voorzitter Peter Mertens) een door trotskisten gemaakte analyse op aan de PVDA-leden.
Die trotskistische theorie van het «neoliberalisme» werd vroeger door de PVDA bestreden. Maar Peter Mertens heeft gezworen (KNACK 5/9):«Maar NU zal je zo'n 'absurde' en 'sectaire' analyse als vroeger, niet meer tegenkomen in de publicaties van de PVDA»...
Maar in Marxistische Studies kunnen we (nu nog) lezen:

Moeten wij terugkeren naar de situatie zoals ze was in de jaren ’50 en ’60? Dienen wij terug te keren tot een politiek van inkomensverdeling, zoals men tot nog toe heeft gekend, in de rijke landen, maar ditmaal gespreid over wereldniveau? Zo luidt het voorstel van de nieuwe reformistische theoretici. Maar deze herverdeling belet niet dat de arbeiders uitgebuit worden, dat de derde wereld wordt geplunderd, zoals dit ook het geval was tussen 1950 en 1973. (...)
Deze doctrine....(van de neoliberale theorieën)... is sterk aanwezig in de derdewereldlanden en vooral in Latijns-Amerika. (...) Wij hebben ons vooral toegelegd op het kritiseren van de meest reformistische versie van deze theorie, namelijk deze van de trotskisten van de Vierde Internationale.
Al deze stellingen botsen met twee onontkoombare feiten.
Vooreerst, dat het kapitalisme één van zijn ergste crisissen doormaakt. De economische crisis, begonnen aan het eind van de jaren 60 en volop losgebarsten in 1973, verdiept zich steeds verder. Op deze wijze verscherpt ze alle tegenstellingen van het kapitalistische systeem: deze tussen het kapitalisme en het socialisme, tussen patroons en werknemers, tussen de imperialistische machten en de volkeren van de derde wereld, en ook de onderlinge tegenstellingen tussen de kapitalisten zelf. De economische crisis bevindt zich vandaag op een keerpunt. Aan de ene kant ontwikkelt zich de fundamentele basis ervan (de overproductie die blijkt uit de permanente overcapaciteit). Aan de andere kant staan de financiële markten, die tot nog toe toelieten te ontsnappen aan de rampzalige gevolgen van een algemene krach, op instorten.
Zo verscherpt doorheen de economische crisis, de algemene crisis van het kapitalisme. Het kapitalisme bewijst hoe langer hoe meer dat het niet in staat is zijn essentiële problemen te boven te komen. Het slaagt er immers niet in aan de werkers en aan de wereldbevolking een oplossing te bieden voor hun problemen. In tegendeel, het buit hen steeds meer uit en stort hen dieper in wanhoop en armoede. Het kapitalisme is een voorbijgestreefde productiewijze. Het gaat er dus niet om een uitweg te vinden binnen het kapitalisme zelf, maar vooral om eruit weg te geraken; dit systeem is verantwoordelijk voor de economische crisis die arbeidsplaatsen vernietigt, de werknemers werkloos maakt en in de miserie duwt. Doordat het kapitalisme steunt op de privé-eigendom van fabrieken en ondernemingen, zet het iedere patroon aan alleen zijn eigen winst te zoeken. Daarom moet men een systeem instellen gebaseerd op het collectief bezit, namelijk het socialisme. Alleen dit regime kan de verlangens van de werkers realiseren want alleen het socialisme laat toe dat de rijkdom die zij voortbrengen ook volledig aan hen toekomt.
Vervolgens vertegenwoordigt de staat in geen enkel geval het algemeen welzijn. De staat weerspiegelt ook geen evenwicht tussen elkaar bestrijdende sociale krachten. Lenin schrijft over de staat dat hij "het product en de uiting is van het feit dat de klassentegenstellingen onverzoenbaar zijn."6 Hij is "het orgaan van klassenheerschappij, een instrument van verdrukking van de ene klasse door de andere." Onder het kapitalisme is de staat de staat van de bourgeoisie, die de andere klassen — en vooral de arbeiders — aan zich onderworpen houdt.
De bewijzen hiervan zijn legio. Het volstaat de rol te tonen van de staatshoofden bij de sluiting van een onderneming. De sluiting van een fabriek toont in de eerste plaats de dictatuur van de kapitaalbezitters. Enkele beheerders van een firma beslissen over de toekomst van duizenden arbeiders, vaak over de toekomst van een ganse regio. Tegenover zo’n ongelooflijke agressie, die duizenden mensen van hun loon, hun voornaamste levensbron berooft, kunnen de politiekers slechts verklaren dat zij niets kunnen doen, dat ze onmachtig zijn. Nochtans is heel hun beleid erop gericht geschenken uit te delen aan de eigen of vreemde multinationals die investeren op het nationaal grondgebied. Het geval van Renault Vilvoorde is op dit vlak duidelijk. De politici kunnen ten hoogste de dag uitstellen waarop het bedrijf zal sluiten.
En wanneer de arbeiders de euvele moed hebben hun lot in eigen handen te nemen zoals in Forges de Clabecq, komt de rijkswacht tussen om hun strijd te breken. En als ook dit niet volstaat, beschuldigt het klassengerecht de stakingsleiders ervan terroristen te zijn.
De staat is nooit en zal nooit de vertegenwoordiger zijn van het algemeen belang. Hij zal steeds de verdediger van de heersende klasse zijn. Het doel is dus niet om het staatsapparaat via het parlement in handen te krijgen om zo een nieuwe linkse politieke koers te kunnen varen. Het voorbeeld van Allende in Chili in 1973 moet ons doen nadenken. Links haalde toen een meerderheid in het parlement. Maar zij had echter niet de gewapende macht, het essentieel instrument om effectief de zaken te veranderen, in handen. Men moet de burgerlijke staat omver werpen en vervangen door een nieuw staatsapparaat, geleid door de werkers zelf. Want men kan dezelfde machine niet doen werken met dezelfde politiechefs die de strijdende arbeiders hebben aangevallen, met dezelfde rechters die de arbeidersleiders hebben veroordeeld omdat zij aan het hoofd stonden van de volksopstand, met dezelfde functionarissen die hun hele leven het patronaat hebben gesteund. Ook niet met de dezelfde wetten die de privé-eigendom van de fabrieken en ondernemingen in standhouden. En evenmin met het bureaucratisch corps dat afgesneden leeft van de bevolking.
De huidige situatie is gunstig voor de revolutionairen. Het kapitalisme worstelt met tegenstellingen waar het niet uit geraakt, het ogenblik van maatschappelijke omwenteling nadert.. In de derde wereld - waar elke ontwikkeling uitblijft - is de nationale democratische revolutie aan de orde om zich van de imperialistische krachten te bevrijden die het land afhankelijk willen houden. Om dit te verwezenlijken, dient men trouw te blijven aan de strategie en doctrine die in het verleden de werkende klassen de overwinning hebben bezorgd, namelijk de leer van Marx, Engels, Lenin, Stalin, Mao, Enver Hodja, Kim Il Sung, Fidel Castro, enz. Men dient de communistische partij die op basis van deze theorie werkt aan de socialistische revolutie, te versterken. Omdat zij deze principes niet trouw zijn gebleven (vb. door de klassenstrijd onder het socialisme niet te erkennen) hebben de Russische leiders het herstel van het kapitalisme in Oost-Europa versneld en dit deel van de wereld meegesleurd in de ergste economische recessie uit de geschiedenis van deze landen.7

1http://marx.be/nl/content/gramsci-en-de-griekse-crisis, “Gramsci en de Griekse crisis” in Marxistische Studies nr. 111, Auteur: Herwig Lerouge
2http://solidair.org/artikels/7-oktober-en-de-wraak-van-de-rijken-0, 7 oktober en de wraak van de rijken, Marc Vandepitte
3 Piketty T., Capital in the Twenty-First Century, Londen 2014, p. 324.
4http://solidair.org/artikels/7-oktober-en-de-wraak-van-de-rijken-0, 7 oktober en de wraak van de rijken, Marc Vandepitte
5http://solidair.org/artikels/7-oktober-en-de-wraak-van-de-rijken-0, 7 oktober en de wraak van de rijken, Marc Vandepitte
6 Lenin, Staat en revolutie, in Oeuvres complètes, Deel 25, Editions Sociales, Parijs p.419.

7http://marx.be/nl/content/archief?action=get_doc&id=39&doc_id=130, Nummer 44, publicatiedatum: 1998-11-30 Copyright © EPO, Marxistische Studies en auteurs — Overname, publicatie en vertaling zijn toegestaan voor strikt niet-winstgevende doeleinden. “Welk antwoord op het neoliberale offensief?”, door Thomas Gounet